Buksan ang Iyong mga Mata sa Simoy na Hinahangad ng Iyong Pisngi

Pwede naman siguro, diba?

Na maghangad ako ng kaligayahan paminsan-minsan.

Di naman lagi. Yung kahit sandalian lang. Tamang maibsan lang ng kaunti ang bigat ng buhay.

Tapos tuloy lang sa paghinga.


Hithit-buga.

Di ako naninigarilyo. Pero naiinggit ako sa iba tuwing sisipsip sila ng nakakamamatay na usok.

Alam mong masama pero masarap eh. Pagkakait mo ba sa sarili mo yun?

Hindi dapat, diba? Pero hindi ako ganun. Pilit kong inilalayo ang sarili ko sa sarap.


Saka na ang sarap. Unahin muna ang nararapat. Nakakasawa na ang ganito.

Paulit-ulit na gasgas sa tuhod dulot ng paulit-ulit na pagkadapa. Dahil iyon ang dapat.

Ano nga rin bang magagawa ko? Hindi ko naman buung-buong hawak ang magiging kaligayahan ko.

Buhay ko nga ito. Pero ang pakiramdam ko, iba naman ang may hawak, ang makikinabang.

Mga pangyayaring pilit kong ginawan ng paraan. Sa huli'y di pa rin sakin nanggagaling ang mga hakbang.

Dahil iyon ang nararapat.


Gusto ko nang lumigaya.

Ako naman.

Kahit minsan lang.

Dapat ko nang matutunang bitawan ang nararapat pansumandali.


Hinga.

Dama ko ang hanging hindi akin.